Peoples Telangana

By Chuppala Nagesh Bhushan For decades, political reporting in India has been a bloodless exercise in tracking the tangible: dissecting party manifestos, auditing election results, and mapping the internal hierarchies of organizations like the RSS or BJP. However, as Brahma Prakash argues in his seminal work  Spectacle State , this traditional lens suffers from a profound blind spot. To understand the gravity of the modern movement, we must look beyond the political text and toward the "texture" of the streets—the high-decibel frequencies, the visual saturations, and the visceral sensory experiences that define our contemporary reality. The "Spectacle State" represents a fundamental shift in how power is exercised. It is no longer enough to win the mind; the movement now seeks to capture the "sensorium." Since 2014, we have witnessed a massive scaling and synchronization of political life, where the mobile phone and the street procession have merged to c...

  పరిచయం: రాజకీయాలు నృత్యం నేర్చుకున్నప్పుడు భారతదేశంలో మతపరమైన జాతీయవాదంపై దశాబ్దాలుగా జరిగిన అధ్యయనం రాజకీయాల కనిపించే నిర్మాణంపైనే దృష్టి పెట్టింది — పార్టీ మేనిఫెస్టోలు, పార్లమెంటరీ చర్చలు, తర్వాత నమోదైన మతకలహాలు, మరియు RSS, VHP వంటి సంస్థల వ్యవస్థాగత యంత్రాంగం. కానీ మతపరమైన జాతీయవాదంలో ఒక నిశ్శబ్దమైన, మరింత లోతైన మార్పు జరుగుతోంది, అది పత్రికా సమావేశాలలో లేదా విధాన పత్రాలలో ప్రకటించుకోదు. ఇది లౌడ్‌స్పీకర్ల ద్వారా, DJ కన్సోల్‌ల ద్వారా, స్మార్ట్‌ఫోన్ ప్లేలిస్టుల ద్వారా కదులుతుంది. ఇదే "హిందుత్వ పాప్" రంగం — అధిక డెసిబెల్, వేగవంతమైన లయతో కూడిన సంగీత శైలి, ఇది సమకాలీన భారతదేశంలో మెజారిటేరియన్ సమీకరణకు అత్యంత ప్రభావవంతమైన, మరియు అతి తక్కువగా పరిశీలించబడిన సాధనాలలో ఒకటిగా మారింది. హిందుత్వ పాప్‌ను అర్థం చేసుకోవడం అంటే మాస్ రాజకీయాల గురించి ఒక ప్రాథమిక సత్యాన్ని అర్థం చేసుకోవడం: భావజాలం కేవలం వాదన ద్వారానే ప్రయాణించదు. అది శరీరం ద్వారా, లయ ద్వారా, పునరావృతం ద్వారా, మరియు కొన్ని గంటలపాటు బంధువుల్లా అనిపించే అపరిచితులతో భుజం భుజం కలిపి నృత్యం చేయడం వల్ల కలిగే సామూహిక ఉత్సాహం ద...

From Ideological Discourse to Sensory Performance Political mobilization in India has shifted from manifesto-based politics to sensorium-based performance. Where earlier campaigns targeted the mind through ideological conviction, today's majoritarianism targets the body through sensation. This is not a break from the past but its maturation: in the 1920s, the RSS's B.S. Moonje visited Mussolini's Italy and admired the "beauty" of its youth training. That militarized choreography — dismissed by outsiders as "funny-looking exercises" — was in fact a disciplining of blood, gene, and aesthetic bearing. Conventional journalism, fixed on parliamentary proceedings and party manifestos, cannot register this militarization of the senses. The contrast is stark: 1980s–90s (the mind): ideological conviction, oratory, and organizational structure (VHP, Bajrang Dal), mobilized periodically around specific campaigns such as Ram Janmabhoomi. Post-2...

  Below content is translated from Telugu version posted above to english. - Ch. V. Prabhakar Rao, Senior Journalist Recently, an insult was aimed at a Dalit legislative Speaker, and in condemning that insult, Dalit leaders came forward emphasizing, of all things, the [caste of the] person who slapped him. It is right to condemn whoever insulted a Dalit leader. But must the person who did the slapping necessarily be a Dalit? Can't an upper-caste leader slap? Can't a BC leader slap? Can't a Brahmin slap? Can't a woman slap? Why is it that even in movements meant to oppose caste discrimination, caste itself keeps getting used as a yardstick to classify people? This is a matter worth reflecting on in our own conscience. Vedas historically served as convenient scriptural sources for caste discrimination. The Purusha Sukta in the Rig Veda (10.90.12) describes the four varnas in society as originating from the mouth, arms, thighs, and feet [of the cosmic being], and legiti...

 T.Chiranjeevulu, IAS (Ret), Founder & President BCIF(BC Intellectuals Forum) This is not merely a demand for a ministry — it is a demand for a separate policy system for the OBCs. Whenever social justice in India is discussed, one question must be asked. There is a separate system for social justice and empowerment for Dalits. There is a separate Ministry of Tribal Affairs for Adivasis. There is a separate Ministry of Minority Affairs for minorities, and a separate Ministry of Women and Child Development for women and children. Then why is there no separate Central Ministry for the Other Backward Classes (OBCs), who constitute one of the largest socially and educationally backward sections of the country (52%)? This is not merely an emotional question. It is a question that must be examined from six angles: the Constitution, history, administrative structure, budget, representation, and social justice. It is not that there is no system at all — but there is no separate mini...

 రచయిత: చుప్పల నాగేష్ భూషణ్ ప్రజాస్వామ్యం ఒక ప్రాథమిక వాగ్దానంపై ఆధారపడి ఉంటుంది: ప్రభుత్వం అది సేవ చేసే ప్రజల జనాభా స్వరూపాన్ని ప్రతిబింబించాలి. అయితే, 2009 నుండి 2026 వరకు తెలంగాణ రాజకీయ గణాంకాలను లోతుగా పరిశీలిస్తే, ఒక తీవ్రమైన "ప్రాతినిధ్య వైరుధ్యం" (representation paradox) బయటపడుతుంది. రాష్ట్రం తీవ్రమైన రాజకీయ మార్పుల దశలను దాటుకుంటూ వచ్చినప్పటికీ, అధికార గణాంక పంపిణీ జనాభా వాస్తవికత నుండి తీవ్రంగా విడిపోయి ఉంది. మంత్రిమండలి, శాసనసభ, పార్లమెంటు అన్నింటిలోనూ ఈ గణాంకాలు ఒక కష్టమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతున్నాయి: రాష్ట్ర నాయకత్వం నిజంగా తెలంగాణ ప్రజలను "ప్రతిబింబిస్తోందా"? 1. 5% నియమం: రెండు వర్గాలు మంత్రిమండలిలో దాదాపు సగం ఎలా చేజిక్కించుకున్నాయి తెలంగాణలో అత్యంత కేంద్రీకృతమైన అధికార కేంద్రం మంత్రిమండలి, ఇక్కడ కార్యనిర్వాహక అధికారం చారిత్రకంగా రెండు నిర్దిష్ట వర్గాలలో - రెడ్డి మరియు వెలమ వర్గాలలో - కేంద్రీకృతమై ఉంది. కలిపి చూస్తే, ఈ వర్గాలు రాష్ట్ర జనాభాలో సుమారు 5.2% మాత్రమే ఉన్నాయి. అయినప్పటికీ, మంత్రిమండలిపై వారి పట్టు అసాధారణమైనది. 2014 నుండి 2023 మధ్య, ఈ...