BJP's Rise, Bahujan Unity: The Only Alternative

 Translated from Telugu article. (see the content in Telugu at the bottom)

- Papani Nagaraju, (Satyashodhak Mahasabha)

The most discussed topic in Indian politics today is the rise of the Bharatiya Janata Party (BJP). Viewing this ascent merely as an electoral victory is insufficient. It is the result of long-term political construction, ideological training, organizational strength backed by discipline, immense financial resources, a deep study of social groups, mastery over public psychology, caste-based alignment, the exploitation of religious sentiments, the strategic use of welfare politics, a sophisticated digital propaganda machinery, and effective strategies to co-opt new social groups. This is a political force that advances by identifying where political vacuums exist, where dissatisfaction prevails, where leadership is lacking, where religion can be leveraged, where nationalism should be promoted, and where entry can be gained through welfare schemes. Therefore, this rise cannot be halted by criticism alone. We must understand its strength and build a formidable alternative.

History teaches us that the ruling classes of this country will go to any length to maintain and expand their power. A prime example is the expansion of youth voting rights. Previously, only those aged 21 and above had the right to vote. However, recognizing that youth possess greater enthusiasm, emotional intensity, and susceptibility to political appeals, the ruling classes strategically lowered the voting age from 21 to 18 through the 61st Constitutional Amendment in 1988. While this was a positive step for democratic expansion, it was simultaneously a strategic maneuver to secure a new vote bank earlier in the electoral cycle. If rulers can take such far-sighted decisions to consolidate their power, why cannot democratic forces, civil society organizations, people's movements, and social justice advocates think and act with the same strategic foresight? Why have we failed to unite youth, women, Backward Classes (BCs), Dalits, Adivasis, minorities, workers, and farmers through comprehensive plans that foster social awareness and political consciousness? This is our fundamental weakness.

In this country, BCs, Dalits, Adivasis, tribals, minorities, women, workers, and farmers constitute a majority not only in numbers but also in labor, production, and voting power. Yet, they remain a minority in positions of power. The root cause is division. The BC movement is separate, the Dalit movement is separate, the tribal movement is separate, the minority movement is separate, the women's movement is separate, and the farmers' and workers' movements are likewise fragmented. The ruling classes easily confront these disjointed forces. While political alliances are being forged in the name of unity, social justice forces remain entangled in mutual conflicts, which is the primary source of their weakness.

Among the forces that will determine the political future of this nation, BCs are the most crucial social group. They possess the numerical strength, labor power, productive capacity, and voting weight. However, political power remains elusive to them. Historically, BCs—who have sustained the country's economy as productive castes, service castes, and through occupation-based livelihoods—have failed to secure adequate representation in ruling structures. Consequently, recent BC movements are emerging not just to demand reservations, but to fight for political power, social dignity, and a share in decision-making authority. Issues such as the demand for a caste census, representation in legislatures, a share in local bodies, rights in education and employment, and participation in policy formulation are fostering new social awareness within BC society. If BCs organize effectively, the political equation will transform not just in Telangana, but across the entire country. When BC movements unite with Dalit, Adivasi, minority, and women's movements, a new trajectory for social justice politics will emerge. Therefore, no one should underestimate the political aspirations of the BCs.

Leaders, representatives, intellectuals, and employees belonging to BC, Dalit, Adivasi, tribal, and minority groups who are active in various political parties must recognize their moral responsibility toward their social roots alongside their personal advancement. Their success is not solely due to individual merit but is built upon the opportunities created by their society's history, struggles, constitutional rights, reservations, and social movements. Therefore, they bear a greater responsibility to support the welfare of the society that forged their identity, whether directly or indirectly. This could involve raising public awareness, advancing the social justice agenda, fighting for representation within their parties, or acting as a bridge for Bahujan unity. Even if they are not directly involved in movements, an increase in social justice ideology, Bahujan consciousness, the demand for a caste census, and the intensity of representation movements will ultimately yield political benefits for them, increasing their participation and securing their power.

Another dimension of the BJP's rise is its ability to identify weaknesses within Bahujan society and convert them into advantages. By creating illusions of opportunity for aspirational groups, filling leadership vacuums, penetrating small social communities, attracting local leadership, and exploiting divisions, they advance their agenda. Meanwhile, some leadership groups that should be moving forward with awareness are limiting themselves to personal interests, temporary opportunities, and limited positions rather than prioritizing collective interests. If personal growth leads to societal progress, it is commendable; but if it sacrifices societal aspirations for personal gain, it will not be remembered as true leadership in history.

Another critical aspect of contemporary politics is the expansion of welfare politics. Whether at the center or in the states, ruling parties are strengthening their political base through welfare schemes that reach people directly. Initiatives such as free ration, housing schemes, pensions, health insurance, farmer subsidies, cash transfers for women, and education programs directly impact daily life. These tangible benefits create a psychological bond with the electorate. However, a significant weakness has emerged among democratic, civil, and social justice forces opposing the ruling classes: they have failed to grasp this reality correctly. Simply dismissing welfare as a fraud is not a sound political strategy. Instead, we must emphasize the need to transform these schemes into statutory rights, expand their scope, and ensure equitable distribution. Without this political acumen, forces that rely solely on opposition will inevitably weaken.

Opposing a single party is insufficient. We must build an alternative grounded in social justice, economic equity, political representation, constitutional protection, the expansion of reservations, opposition to privatization, and the defense of rights to land, education, and employment. Our castes, religions, languages, and regions may differ, but the challenges of unemployment, educational inequality, landlessness, and the lack of political representation are universal. Therefore, we must transcend caste mentalities and embrace a broader social philosophy.

Several nations worldwide have strengthened welfare, equal opportunity, and social justice through social democratic policies. In our country, Dr. Ambedkar's constitutional promises, Jyotirao Phule's social vision, and Periyar's self-respect politics must serve as our guides. Reservations must not be limited to jobs; they must be expanded to legislatures, parliament, the judiciary, the private sector, contracts, and political party tickets. Women, BCs, and minorities must receive their due share.

Differences of opinion among forces uniting on a single platform are natural. Some may be Marxists, others Ambedkarites, Phule followers, or regionalists. However, unity is essential at the level of minimum common goals. Where disagreements exist, there must be dialogue; where unity is possible, we must unite. This is the essence of democratic political maturity.

Street-level struggle is necessary, but political power is equally vital. Representation must increase from village panchayats to parliament. Numerical strength must translate into voting power, voting power into seat strength, and seat strength into actual political power. We must learn from our opponents—not their ideology, but their organizational discipline. Bahujan forces must strengthen their cadre building, booth-level committees, social media outreach, data-driven strategies, and long-term planning.

If Bahujan forces awaken in this country, the political equation will shift. Only when BC organizations, Dalit organizations, Adivasi and tribal groups, minority organizations, women's groups, worker and farmer unions, and people's organizations unite can an alternative political force be built. For social justice, constitutional protection, representation rights, and political power—Bahujan unity is the path.

Those who understand history can build the future. Shall we remain a majority in numbers but a minority in power? Or shall we unite and rewrite history? This decision now rests in the hands of Bahujan society.

Original Telugu Article published in Telugu Prabha. 

బీజేపీ ఎదుగుదల… బహుజన ఐక్యతే ప్రత్యామ్నాయం!

- పాపని నాగరాజు, (సత్యశోధక మహాసభ)

భారతదేశ రాజకీయాల్లో ప్రస్తుతం అత్యంత చర్చనీయాంశమైన అంశం భారతీయ జనతా పార్టీ ఎదుగుదల. ఈ ఎదుగుదలను కేవలం ఎన్నికల విజయంగా చూడటం సరిపోదు. ఇది ఒక దీర్ఘకాలిక రాజకీయ నిర్మాణం, సిద్ధాంతపరమైన శిక్షణ, క్రమశిక్షణతో కూడిన సంస్థాగత బలం, అపారమైన ఆర్థిక వనరులు, సామాజిక వర్గాలపై లోతైన అధ్యయనం, ప్రజా మనస్తత్వంపై పట్టు, కులాల వారీగా సమీకరణ, మత భావోద్వేగాల వినియోగం, సంక్షేమ రాజకీయాల ప్రయోగం, డిజిటల్ ప్రచార యంత్రాంగం, మరియు కొత్త కొత్త సామాజిక వర్గాలను తమవైపు తిప్పుకునే వ్యూహాల ఫలితం. ఎక్కడ రాజకీయ శూన్యత ఉందో, ఎక్కడ అసంతృప్తి ఉందో, ఎక్కడ నాయకత్వ లోటు ఉందో, ఎక్కడ మతాన్ని ఉపయోగించాలో, ఎక్కడ జాతీయతను ప్రోత్సహించాలో, ఎక్కడ సంక్షేమం ద్వారా చేరాలో అంచనా వేసుకుంటూ ముందుకు సాగిన రాజకీయ శక్తి ఇది. అందుకే ఈ ఎదుగుదలను కేవలం విమర్శలతో అడ్డుకోలేం. దాని బలాన్ని అర్థం చేసుకుని ప్రత్యామ్నాయ బలాన్ని నిర్మించుకోవాలి.

ఈ దేశ పాలక వర్గాలు తమ అధికారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి, విస్తరించుకోవడానికి ఎంత దూరమైనా వెళ్లగలవని చరిత్ర చెబుతోంది. దానికి ఒక ఉదాహరణ యువత ఓటు హక్కు. ఒకప్పుడు 21 సంవత్సరాల వయస్సు వచ్చినవారికే ఓటు హక్కు ఉండేది. కానీ పాలక వర్గాలు, ఎన్నికల రాజకీయాల్లో యువతను ముందుగానే రాజకీయ ప్రభావ పరిధిలోకి తీసుకురావాలని భావించాయి. యువతలో ఉత్సాహం ఎక్కువ, భావోద్వేగం ఎక్కువ, రాజకీయ ఆకర్షణలు త్వరగా ప్రభావితం చేస్తాయి. ఈ వాస్తవాన్ని అర్థం చేసుకున్న పాలక వర్గాలు 1988లో జరిగిన 61వ రాజ్యాంగ సవరణ ద్వారా ఓటు హక్కు వయస్సును 21 నుండి 18 సంవత్సరాలకు తగ్గించాయి. ఇది ప్రజాస్వామ్య విస్తరణ కోణంలో ఒక మంచి అడుగే అయినా, అదే సమయంలో ఇది ఎన్నికల రాజకీయాల్లో కొత్త ఓటు బ్యాంకును ముందుగానే ఆకర్షించుకునే వ్యూహాత్మక నిర్ణయం కూడా. పాలకులు తమ అధికారాన్ని అష్టగతం చేసుకోవడానికి ఇలాంటి దూరదృష్టితో నిర్ణయాలు తీసుకుంటే, ప్రజాస్వామ్య శక్తులు, పౌర సమాజ సంస్థలు, ప్రజా ఉద్యమాలు, సామాజిక న్యాయ శక్తులు ఎందుకు అదే స్థాయి వ్యూహాత్మక ఆలోచన చేయలేకపోతున్నాయి అన్నది మనం ఆలోచించాలి. యువతను, మహిళలను, బీసీలను, దళితులను, ఆదివాసీలను, మైనార్టీలను, కార్మికులను, రైతులను ముందుగానే సామాజిక చైతన్యంతో, రాజకీయ అవగాహనతో సంఘటితం చేయడానికి ఎందుకు సమాన స్థాయి ప్రణాళికలు తీసుకురాలేకపోతున్నాయి? ఇదే మన బలహీనత.

ఈ దేశంలో బీసీలు, దళితులు, ఆదివాసీలు, గిరిజనులు, మైనార్టీలు, మహిళలు, కార్మికులు, రైతులు సంఖ్యలోనే కాదు, శ్రమలోనూ, ఉత్పత్తిలోనూ, ఓటులోనూ మెజారిటీ. కానీ అధికారంలో మాత్రం మైనారిటీగా మిగిలిపోతున్నారు. కారణం విభజన. బీసీ ఉద్యమం వేరు, దళిత ఉద్యమం వేరు, గిరిజన ఉద్యమం వేరు, మైనార్టీ ఉద్యమం వేరు, మహిళా ఉద్యమం వేరు, రైతు ఉద్యమం వేరు, కార్మిక ఉద్యమం వేరు. ఇలా విడిపోయిన శక్తులను పాలక వర్గాలు సులభంగా ఎదుర్కొంటున్నాయి. ఒకవైపు ఐక్యత పేరిట రాజకీయ సమీకరణాలు నిర్మించబడుతుంటే, మరోవైపు సామాజిక న్యాయ శక్తులు పరస్పర విభేదాల్లో చిక్కుకోవడం వాళ్ల బలహీనతకు కారణమవుతోంది.

ఈ దేశ రాజకీయ భవిష్యత్తును నిర్ణయించే శక్తుల్లో బీసీలు అత్యంత కీలకమైన సామాజిక వర్గం. సంఖ్యాబలం, శ్రమబలం, ఉత్పత్తి బలం, ఓటు బలం అన్నీ బీసీలవే. కానీ రాజకీయ అధికారం మాత్రం వారి చేతుల్లో లేదు. చరిత్రంతా ఉత్పత్తి కులాలుగా, సేవా కులాలుగా, వృత్తి ఆధారిత జీవన విధానాలతో దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థను మోసిన బీసీలు ఇప్పటికీ పాలక నిర్మాణాల్లో తగిన ప్రాతినిధ్యం పొందలేకపోతున్నారు. అందుకే ఇటీవలి కాలంలో బీసీ ఉద్యమాలు కేవలం రిజర్వేషన్ల కోసం మాత్రమే కాదు; రాజకీయ అధికారం కోసం, సామాజిక గౌరవం కోసం, నిర్ణయాధికారంలో వాటా కోసం ముందుకు వస్తున్నాయి. కులగణన డిమాండ్, శాసనసభల్లో ప్రాతినిధ్యం, స్థానిక సంస్థల్లో వాటా, విద్యా ఉద్యోగాల్లో హక్కు, ప్రభుత్వ విధానాల రూపకల్పనలో భాగస్వామ్యం వంటి అంశాలు బీసీ సమాజంలో కొత్త సామాజిక చైతన్యాన్ని పెంచుతున్నాయి. బీసీలు సంఘటితమైతే తెలంగాణలోనే కాదు దేశ రాజకీయ సమీకరణం మారుతుంది. బీసీ ఉద్యమాలు దళిత, ఆదివాసి, మైనార్టీ, మహిళా ఉద్యమాలతో చేతులు కలిపినప్పుడు సామాజిక న్యాయ రాజకీయాలకు కొత్త దిశ ఏర్పడుతుంది. అందుకే బీసీల అధికార ఆకాంక్షను ఎవ్వరూ తక్కువ అంచనా వేయరాదు.

వివిధ రాజకీయ పార్టీల్లో పనిచేస్తున్న బీసీ, దళిత, ఆదివాసి, గిరిజన, మైనార్టీ వర్గాలకు చెందిన నాయకులు, ప్రజాప్రతినిధులు, మేధావులు, ఉద్యోగులు తమ వ్యక్తిగత ఎదుగుదలతో పాటు తమ సామాజిక మూలాల పట్ల నైతిక బాధ్యతను గుర్తించాలి. వారు ఎదిగింది కేవలం వ్యక్తిగత ప్రతిభ వల్ల మాత్రమే కాదు; తమ సమాజం చరిత్ర, పోరాటాలు, రాజ్యాంగ హక్కులు, రిజర్వేషన్లు, సామాజిక ఉద్యమాలు కలిపి నిర్మించిన అవకాశాల వల్ల. అందువల్ల తమ అస్తిత్వాన్ని నిర్మించిన సమాజ మేలుకోసం వారు ప్రత్యక్షంగా గానీ, పరోక్షంగా గానీ సహాయ సహకారాలు అందించాల్సిన బాధ్యత ఎక్కువగా ఉంటుంది. అది ప్రజల్లో చైతన్యం పెంచడం కావచ్చు, సామాజిక న్యాయ అజెండాను ముందుకు తేవడం కావచ్చు, తమ పార్టీలలో ప్రాతినిధ్యం కోసం పోరాడడం కావచ్చు, బహుజన ఐక్యతకు వంతెనగా నిలవడం కావచ్చు. ఒకవేళ వారు ప్రత్యక్షంగా ఉద్యమాల్లో లేకపోయినా, సామాజిక న్యాయ భావజాలం, బహుజన చైతన్యం, కుల గణన, ప్రాతినిధ్య ఉద్యమాల తీవ్రత పెరిగితే దాని ఫలితాలు చివరికి వారికే రాజకీయంగా లాభం చేకూరుస్తాయి. వారి రాజకీయ పాలుపంచుకునే స్థాయిని పెంచుతాయి. వారి అధికారాన్ని నిలబెడతాయి.

భారతీయ జనతా పార్టీ ఎదుగుదలలో మరో కోణం ఏమిటంటే, బహుజన సమాజంలోని బలహీనతలను గుర్తించి వాటిని తమకు అనుకూలంగా మలచుకోవడం. ఆశావహ వర్గాలకు అవకాశాల భ్రమను సృష్టించడం, నాయకత్వ శూన్యతలను నింపడం, చిన్న చిన్న సామాజిక వర్గాల్లో చొరబడడం, స్థానిక నాయకత్వాన్ని ఆకర్షించడం, విభజనలను వినియోగించడం వంటి వ్యూహాలతో ముందుకు సాగుతున్నారు. ఈ సమయంలో చైతన్యంతో ముందుకు రావాల్సిన కొంతమంది నాయకత్వ వర్గాలు సామూహిక ప్రయోజనాల కంటే వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలకు, తాత్కాలిక అవకాశాలకు, పరిమిత పదవులకు పరిమితమవుతున్నాయి. వ్యక్తుల ఎదుగుదల సమాజ ఎదుగుదలకు దారి తీస్తే మంచిది; కానీ సమాజ ఆకాంక్షలను బలహీనపరచి వ్యక్తిగత లాభాలకు పరిమితమైతే అది చరిత్రలో నిలిచే నాయకత్వం కాదు.

ఈ కాలపు రాజకీయాల్లో మరో కీలకమైన అంశం సంక్షేమ రాజకీయాల విస్తృతి. కేంద్రంలోనైనా, రాష్ట్రాల్లోనైనా అధికారంలో ఉన్న పార్టీలు ప్రజలకు నేరుగా చేరే సంక్షేమ పథకాల ద్వారా తమ రాజకీయ పునాదిని బలపరుచుకుంటున్నాయి. ఉచిత ధాన్యం, గృహ పథకాలు, పింఛన్లు, ఆరోగ్య బీమా, రైతు సబ్సిడీలు, మహిళల కోసం నగదు బదిలీలు, విద్యా పథకాలు వంటి కార్యక్రమాలు ప్రజల దైనందిన జీవితంపై ప్రభావం చూపుతున్నాయి. ప్రజల జీవితాల్లో ఈ ప్రత్యక్ష ప్రయోజనాలు ఒక మానసిక అనుబంధాన్ని కూడా సృష్టిస్తున్నాయి. అయితే పాలక వర్గాలకు వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తున్న ప్రజాస్వామ్య, పౌర, సామాజిక న్యాయ శక్తులు ఈ వాస్తవాన్ని సరైన రీతిలో అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక పెద్ద బలహీనతగా మారింది. సంక్షేమాన్ని కేవలం మోసం అని కొట్టిపారేయడం సరైన రాజకీయ పద్ధతి కాదు. అదే సమయంలో దాన్ని ప్రజా హక్కుల దిశగా విస్తరించాల్సిన అవసరాన్ని చెప్పాలి. ప్రజలకు లభిస్తున్న పథకాలను రక్షిస్తూ, వాటిని హక్కులుగా చట్టబద్ధం చేయాలని, మరింత విస్తరించాలని, సమానంగా అందరికీ చేరేలా చేయాలని ప్రజల్లో చైతన్యం కల్పించాలి. ఈ రాజకీయ తెలివితేటలు లేకుండా కేవలం వ్యతిరేకతతో ముందుకు వెళ్లే శక్తులు బలహీనపడతాయి.

కేవలం ఒక పార్టీ వ్యతిరేకత సరిపోదు. దానికి ప్రత్యామ్నాయంగా సామాజిక న్యాయం, ఆర్థిక న్యాయం, రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం, రాజ్యాంగ పరిరక్షణ, రిజర్వేషన్ల విస్తరణ, ప్రైవేటీకరణ వ్యతిరేకత, భూమి, విద్య, ఉద్యోగ హక్కులపై ఆధారపడిన ఒక సాధారణ కనీస కార్యక్రమం నిర్మించాలి. మన మధ్య కులాలు వేరు కావచ్చు, మతాలు వేరు కావచ్చు, భాషలు వేరు కావచ్చు, ప్రాంతాలు వేరు కావచ్చు. కానీ నిరుద్యోగం, విద్యా అసమానత, భూమిలేకపోవడం, రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం లేకపోవడం వంటి సమస్యలు అందరివీ. అందుకే కులతత్వాన్ని దాటి సామాజిక తత్వం వైపు పయనించాలి.

ప్రపంచంలోని కొన్ని దేశాలు సామాజిక ప్రజాస్వామ్య విధానాలతో సంక్షేమాన్ని, సమాన అవకాశాలను, సామాజిక న్యాయాన్ని బలపరిచాయి. మన దేశంలో డాక్టర్ అంబేద్కర్ ఇచ్చిన రాజ్యాంగ హామీలు, జ్యోతిరావు ఫూలే చూపిన సామాజిక దారి, పెరియార్ చెప్పిన స్వాభిమాన రాజకీయాలు మనకు మార్గదర్శకాలు కావాలి. రిజర్వేషన్లు కేవలం ఉద్యోగాల్లో మాత్రమే కాదు; శాసనసభల్లో, పార్లమెంట్‌లో, న్యాయవ్యవస్థలో, ప్రైవేట్ రంగంలో, కాంట్రాక్టుల్లో, రాజకీయ పార్టీల టికెట్లలో కూడా విస్తరించాలి. మహిళలకు, బీసీలకు, మైనార్టీలకు తగిన వాటా రావాలి.

ఒకే వేదికపైకి వచ్చే శక్తుల మధ్య అభిప్రాయ భేదాలు సహజం. ఎవరైనా మార్క్సిస్టులు కావచ్చు, ఎవరైనా అంబేద్కరిస్టులు కావచ్చు, ఎవరైనా ఫూలేవాదులు కావచ్చు, ఎవరైనా ప్రాంతీయవాదులు కావచ్చు. కానీ కనీస లక్ష్యాల దగ్గర ఐక్యత అవసరం. ఎక్కడ భిన్నాభిప్రాయం ఉందో అక్కడ చర్చ జరగాలి. ఎక్కడ కలిసే అవకాశం ఉందో అక్కడ కలవాలి. ఇదే ప్రజాస్వామ్య రాజకీయ పరిణతి.

రోడ్డు మీద పోరాటం అవసరం. కానీ అధికారం కూడా అవసరం. గ్రామపంచాయతీ నుంచి పార్లమెంట్ వరకు ప్రాతినిధ్యం పెరగాలి. సంఖ్యా బలం ఓటు బలంగా, ఓటు బలం సీట్ల బలంగా, సీట్ల బలం అధికార బలంగా మారాలి. ప్రత్యర్థుల నుంచి నేర్చుకోవాల్సింది వారి సిద్ధాంతం కాదు; వారి సంస్థాగత క్రమశిక్షణ. కేడర్ నిర్మాణం, బూత్ స్థాయి కమిటీలు, సోషల్ మీడియా ప్రచారం, డేటా ఆధారిత వ్యూహం, దీర్ఘకాలిక ప్రణాళిక వంటి అంశాల్లో బహుజన శక్తులు బలపడాలి.

ఈ దేశంలో బహుజన శక్తులు మేల్కొంటే రాజకీయ సమీకరణం మారుతుంది. బీసీ సంఘాలు, దళిత సంఘాలు, ఆదివాసి గిరిజన సంఘాలు, మైనార్టీ సంఘాలు, మహిళా సంఘాలు, కార్మిక, రైతు సంఘాలు, ప్రజాసంఘాలు అన్నీ కలిస్తేనే ప్రత్యామ్నాయ రాజకీయ శక్తి నిర్మాణం సాధ్యం. సామాజిక న్యాయం కోసం, రాజ్యాంగ రక్షణ కోసం, ప్రాతినిధ్య హక్కుల కోసం, రాజకీయ అధికారం కోసం, బహుజన ఐక్యతే మార్గం.

చరిత్రను అర్థం చేసుకున్నవారే భవిష్యత్తును నిర్మించగలరు. సంఖ్యలో మెజారిటీగా ఉండి అధికారంలో మైనారిటీగా మిగలాలా? లేక ఐక్యంగా మారి చరిత్రను తిరగరాయాలా? అనే నిర్ణయం ఇప్పుడు బహుజన సమాజం చేతుల్లోనే ఉంది